دانشجویان به‌عنوان یکی از جمعیت‌هایی شناخته‌شده‌اند که بیشترین میزان بروز آسیب به خود را دارند؛ بنابراین درک چرایی و مکانیسم‌های مهم در این زمینه حیاتی است. هدف این پژوهش بررسی پیش‌بینی رفتارهای خود آسیب زنی بر اساس روان رنجور خویی با توجه به نقش انگ درونی شده و نشخوار فکری در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر بود. روش این پژوهش توصیفی – همبستگی بود و جامعه آماری دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان بود. نمونه آماری به‌صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های استاندارد سانسون و همکاران (1998) برای سنجش خودآزاری، پرسشنامه نولن هوکسما و مارو (1991) برای سنجش نشخواری فکری، پرسشنامه کاستا و مک کری (2004) برای سنجش روان رنجورخویی و پرسشنامه ريتسچر و همکاران (2003) برای سنجش استيگماي دروني بيمار رواني استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که رابطه آماری معنی‌دار و مثبت بین رفتارهای خود آسیب زنی با انگ درونی شده، روان رنجورخویی و نشخوار فکری وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که روان رنجورخویی 27 درصد، تنگ درونی شده 35 درصد و نشخوار فکری 44 درصد از تغییرات مربوط به رفتار خود آسیب زنی را تبیین می‌کند.

رفتارهای خود آسیب زنی روان رنجور خویی انگ درونی شده نشخوار فکری دانشجویان