هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه خودانگاری با محیط کاری و سلامت رواني مربيان کودکستانهای شهر اصفهان است. اين پژوهش از نوع همبستگي است، كه در آن از سه پرسشنامه خودانگاری بك، مقياس كوتاه محیط زندگی سازمان جهاني بهداشت و بهداشت روانی استفاده شد. جامعه آماري شامل مربيان کودکستانها كه سال 1403 در شهر اصفهان مشغول به فعاليت بود، كه بهروش تصادفي ساده 289 نفر انتخاب شدند و دادهها از طريق همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تحليل شد. نتايج اين پژوهش نشان داد كه زيرمقياسهاي خودانگاری بك با زير مقياسهاي بهداشت روانی رابطه مستقيم و معناداري را نشان ميدهد و همچنین تمام زيرمقياسهاي آزمون خودانگاري بك با زيرمقياسهاي محیط زندگي به صورت كلي ارتباط مستقيم و معنيداري دارند که بدین ترتیب بيشتر مؤلفه هاي خودانگاری ميتوانند زيرمقياسهاي محیط زندگي و بهداشت رواني را پيش بيني نمايند، بنابراين به نظر مي رسد كه تلاش براي ارتقا خودانگاری، گامي مؤثر در جهت اعتلاي بهداشت رواني و محیط زندگي مربيان کودکستان است.

خودانگاری بهداشت رواني محیط زندگي مربیان کودکستان