هدف از پژوهش حاضر اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر اهمال کاری و انگیزش تحصیلی دانش آموزان متوسطه بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول مدارس دولتی شهر اسلامشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. در این پژوهش با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند ۳۰ نفر از دانش آموزانی که بالاترین نمرات در اهمال کاری و کمترین نمرات را در انگیزش تحصیلی داشتند با توجه به معیارهای ورود به پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری (آزمایش و کنترل) قرار گرفتند. اعضای گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای با استفاده از برنامه درمان شناختی رفتاری تحت آموزش قرار گرفتند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴) و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۰) بود. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تی مستقل، تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان داد بین گروه آزمایش و گروه کنترل در متغیرهای اهمال کاری و انگیزش تحصیلی تفاوت معنی دار وجود دارد؛ بنابراین با توجه به نتایج به دست آمده پیشنهاد می شود که مشاوران مدارس و مراکز روان درمانی از روش درمان شناختی رفتاری جهت کاهش اهمال کاری و افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان استفاده کنند.

درمان شناختی رفتاری اهمال کاری انگیزش تحصیلی.