هدف این پژوهش بررسی رابطه بین خویشتن پنداری با استرس بازاریان شهر مراغه بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از ابزار پرسشنامه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل بازاریان شهرستان مراغه در سال 1402 بودند که بر اساس اطلاعات به دست آمده از اتاق اصناف و فرمانداری این شهرستان تعداد بازاریان 17665 نفر بودند. با استناد به فرمول کوکران و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد 376 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های خویشتن پنداری راجرز و استرس شغلی اوسیپو جمع آوری شدند. سپس داده های به دست آمده با کمک نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیونی تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل جنسیت و سابقه کاری، نقش متغیرهای خودپنداره در پیش بینی استرس شغلی معنی دار است. همچنین، بین تفاوت خودپنداره واقعی با استرس شغلی رابطه مثبت و معنی دار وجود دارد.

استرس شغلی بازاریان شهر مراغه خویشتن پنداری