پژوهش حاضر با هدف اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر اجتناب شناختی، تحمل آشفتگی، باور غیرمنطقی در دختران بزهکار بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون - پس‌آزمون با پیگیری 3 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل دختران بزهکار مجموعه تربیتی شهر تهران در 1401 بود. تعداد ۳۰ نفر از جامعه آماری با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب‌شده و با روش تخصیص تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش 8 جلسه، 90 دقیقه‌ای درمان دیالکتیکی دریافت کرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اجتناب شناختی(2008)، مقیاس تحمل آشفتگی (2005) و پرسشنامه باور غیرمنطقی (1968) جمع‌آوری و مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد. در متغیر تحمل آشفتگی تفاوت بین مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون و پیش‌آزمون پیگیری معنادار است. متغیر اجتناب شناختی تفاوت بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون و پیش‌آزمون و پیگیری معنادار است و متغیر باور غیرمنطقی و پیش‌آزمون و پیگیری) معنادار است. نتایج نشان داد درمان دیالکتیکی یک روش کارا جهت افزایش تحمل آشفتگی، و کاهش اجتناب شناختی و باور غیرمنطقی باشد.

اجتناب شناختی باور غیرمنطقی تحمل آشفتگی رفتاردرمانی دیالکتیک