پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه‌ای احساس تنهایی و دلبستگی ناایمن در رابطه بین فابینگ مادر و اعتیاد به تلفن همراه نوجوانان انجام شد. گسترش رفتار فابینگ در مادران می‌تواند کیفیت تعامل عاطفی میان مادر و نوجوان را کاهش داده و در نتیجه، زمینه‌ساز افزایش احساس تنهایی و شکل‌گیری الگوهای دلبستگی ناایمن در نوجوانان شود. ؛ عواملی که می‌توانند در افزایش اعتیاد به تلفن همراه نقش داشته باشند. این پژوهش از نوع همبستگی–تحلیلی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول و دوم به همراه مادران آنان در شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. حجم نمونه شامل ۳۰۰ نفر بود که به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فابینگ مادر (MPQ)، مقیاس احساس تنهایی( ULS-3)، پرسشنامه دلبستگی بزرگسالان کولینز و رید (RAAS)و پرسشنامه اعتیاد به تلفن همراه (MPAS) است. برای تحلیل داده‌ها از شاخص‌های آمار توصیفی و آزمون نرمال بودن داده‌ها استفاده شد و آزمون فرضیه‌ها با بهره‌گیری از مدل معادلات ساختاری در نرم‌افزار AMOS انجام گرفت. نتایج نشان داد شاخص‌های برازش مدل در دامنه قابل قبول قرار دارند (RMSEA=0.054، GFI=0.911، AGFI=0.914، CFI=0.904). یافته‌ها حاکی از آن بود که فابینگ مادر به‌طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق احساس تنهایی و دلبستگی ناایمن) با اعتیاد به تلفن همراه نوجوانان رابطه معنادار دارد. بر اساس نتایج، پیشنهاد می‌شود در طراحی برنامه‌های آموزشی و مداخلات خانواده‌محور، بر کاهش فابینگ مادران و تقویت دلبستگی ایمن به‌منظور پیشگیری از اعتیاد به تلفن همراه در نوجوانان تأکید شود.

احساس تنهایی دلبستگی ناایمن فابینگ مادر اعتیاد به تلفن همراه نوجوانان