بررسی و مقایسه ظرفیت ذهنسازی و دشواری تنظیم هیجان مثبت در بزرگسالان جوان با خودشیفتگی بزرگمنشانه و آسیبپذیر
دوره 8، شماره 28، 1404، صفحات 273 - 280
1- کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- استادیار، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3- استادیار، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
20.1001.1.26767295.1404.8.28.23.7
چکیده :
پژوهش حاضر با هدف مقایسه ذهنسازی و دشواری در تنظیم هیجان مثبت در افراد دارای خودشیفتگی بزرگمنشانه و آسیبپذیر انجام شد. نوع پژوهش توصیفی و روش آن علی-مقایسهای بود. جامعه آماری شامل تمام افراد ۱۸ تا ۳۰ سال مراجعهکننده به 5 مرکز مشاوره منطقه ۵ تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۱۱ نفر بهروش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. سپس بر اساس نمرات سیاهه خودشیفتگی مرضی، افراد دارای سطح بالای خودشیفتگی شناسایی شدند و در نهایت ۶۰ نفر (۳۰ نفر خودشیفتگی بزرگمنشانه و ۳۰ نفر خودشیفتگی آسیبپذیر) بهعنوان نمونه نهایی تعیین شدند. ابزارهای پژوهش شامل سیاهه خودشیفتگی مرضی (پینکاس و همکاران، ۲۰۰۹)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان مثبت (وایس، گراتز و لاوندر، ۲۰۱۵) و مقیاس ذهنسازی (دیمیتریویچ و همکاران، ۲۰۱۷) بود. دادهها با تحلیل واریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافتهها نشان داد میان دو گروه در ذهنسازی و دشواری در تنظیم هیجان مثبت تفاوت معناداری وجود دارد. افراد دارای خودشیفتگی آسیبپذیر در دشواری تنظیم هیجان مثبت نمرات بالاتری کسب کردند، در حالیکه افراد خودشیفته بزرگمنشانه در ذهنسازی نمرات بیشتری داشتند. نتایج بر اهمیت عوامل تحولی، هیجانی و شناختی در تبیین تفاوتهای دو نوع خودشیفتگی و ضرورت مداخلات متناسب تأکید دارد.
کلمات کلیدی :
