پژوهش حاضر با هدف بررسی تفاوت افسردگی بین دو گروه و تبیین نقش تعدیل گر حمایت اجتماعی در این رابطه انجام شد. با توجه به اهمیت شاخص های مبتنی بر آستانه های بالینی، علاوه بر مقایسه میانگین نمرات افسردگی، توزیع شدت علائم نیز مورد بررسی قرار گرفت. این مطالعه به شیوه توصیفی- تحلیلی و با طرح مقطعی انجام شد. نمونه پژوهش شامل 120 نفر بود که در دو گروه مساوی (هر گروه 60 نفر) قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک نسخه دوم (BDI-II) و مقیاس حمایت اجتماعی گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، آزمون کای دو و رگرسیون سلسله مراتبی جهت بررسی اثر تعدیل گری استفاده شد. همچنین شیب های ساده برای تبیین تعامل محاسبه گردید. نتایج آزمون t مستقل نشان داد تفاوت معناداری در میانگین نمرات افسردگی بین دو گروه وجود ندارد. بااین حال، آزمون کای دو تفاوت معناداری در توزیع شدت افسردگی بر اساس برش های استاندارد BDI-II نشان داد. نتایج رگرسیون نشان داد اثر تعاملی وضعیت گروه و حمایت اجتماعی بر افسردگی معنادار است (01/0p<) و ورود متغیر تعاملی موجب افزایش معنادار ضریب تعیین مدل شد. تحلیل شیب های ساده نشان داد در سطوح پایین حمایت اجتماعی، تفاوت افسردگی بین گروه ها برجسته تر است. یافته ها نشان می دهد که مقایسه میانگین ها به تنهایی نمی تواند تصویر کاملی از تفاوت های روان شناختی ارائه دهد و توجه به توزیع شدت علائم و نقش منابع حمایتی ضروری است. حمایت اجتماعی می تواند به عنوان یک عامل محافظتی، رابطه بین وضعیت گروه و افسردگی را تعدیل کند. این نتایج بر اهمیت طراحی مداخلات مبتنی بر تقویت حمایت اجتماعی تأکید دارد.

افسردگی داوطلبان کنکور سلامت روان حمایت اجتماعی