پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه راهبردهای انگیزش با خودراهبری و سبک های یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر ارومیه در سال تحصیلی 1404-1405 بود که از میان آن ها 350 نفر با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده شامل پرسشنامه راهبردهای انگیزشی پینتریچ و دی گروت (1990)، پرسشنامه خودراهبری در یادگیری فیشر و همکاران (2001) و پرسشنامه سبک های یادگیری کولب (1984) بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتایج نشان داد بین راهبردهای انگیزشی و خودراهبری در یادگیری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p < 0.01)؛ یافته ها نشان داد میان سبک های یادگیری و راهبردهای انگیزشی رابطه معنادار مشاهده شد. درنتیجه، راهبردهای انگیزشی توانستند 41 درصد از واریانس خودراهبری در یادگیری را تبیین کنند. یافته های پژوهش بر اهمیت آموزش راهبردهای انگیزشی و تقویت یادگیری خودراهبر در محیط های آموزشی تأکید دارد.

راهبردهای انگیزشی یادگیری خودراهبری سبک های یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی