رشد مهارت های اجتماعی در کودکان دارای اختلالات رشدی نقش اساسی در بهبود تعاملات فردی و اجتماعی آنان ایفا می کند. خانواده به عنوان نخستین محیط اجتماعی و عاطفی کودک، می تواند با ارائه حمایت های عاطفی و روانی، زمینه ارتقای این مهارت ها را فراهم آورد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه حمایت عاطفی و روانی خانواده بر مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلالات رشدی بود. پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی با رویکرد همبستگی بود. جامعه آماری شامل کودکان 6 تا 12 سال دارای اختلالات رشدی و والدین آنان در مراکز توان بخشی و مدارس استثنایی شهر ساوه در سال 1402 بود. نمونه ای 100 نفره به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه حمایت عاطفی ـ روانی خانواده و مقیاس مهارت های اجتماعی جمع آوری شدند و تحلیل ها شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که حمایت عاطفی–روانی خانواده با مهارت های اجتماعی کودکان رابطه مثبت و معناداری دارد. رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که حمایت عاطفی و روانی خانواده حدود 42 درصد از واریانس مهارت های اجتماعی را تبیین می کند. حمایت عاطفی بیشترین سهم پیش بینی کننده را داشت (β = 0/46). یافته ها تأکید می کنند که حمایت عاطفی و روانی خانواده نقش کلیدی در ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلالات رشدی دارد و سرمایه گذاری در آموزش و توانمندسازی والدین می تواند موجب بهبود تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی این کودکان شود.

حمایت عاطفی حمایت روانی مهارت‌های اجتماعی اختلالات رشدی خانواده