رشد مهارت‌های اجتماعی در کودکان دارای اختلالات رشدی نقش اساسی در بهبود تعاملات فردی و اجتماعی آنان ایفا می‌کند. خانواده به‌عنوان نخستین محیط اجتماعی و عاطفی کودک، می‌تواند با ارائه حمایت‌های عاطفی و روانی، زمینه ارتقای این مهارت‌ها را فراهم آورد. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر حمایت عاطفی و روانی خانواده بر مهارت‌های اجتماعی کودکان دارای اختلالات رشدی بود. پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی با رویکرد همبستگی بود. جامعه آماری شامل کودکان 6 تا 12 سال دارای اختلالات رشدی و والدین آنان در مراکز توان‌بخشی و مدارس استثنایی شهر ساوه در سال 1402بود. نمونه‌ای 100 نفره به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه حمایت عاطفی ـ روانی خانواده و مقیاس مهارت‌های اجتماعی جمع‌آوری شدند و تحلیل‌ها شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم‌افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که حمایت عاطفی–روانی خانواده با مهارت‌های اجتماعی کودکان رابطه مثبت و معناداری دارد (r = 0/61, p < 0/01). رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که حمایت عاطفی و روانی خانواده حدود 42 درصد از واریانس مهارت‌های اجتماعی را تبیین می‌کند. حمایت عاطفی بیشترین سهم پیش‌بینی‌کننده را داشت (β = 0/46). یافته‌ها تأکید می‌کنند که حمایت عاطفی و روانی خانواده نقش کلیدی در ارتقای مهارت‌های اجتماعی کودکان دارای اختلالات رشدی دارد و سرمایه‌گذاری در آموزش و توانمندسازی والدین می‌تواند موجب بهبود تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی این کودکان شود.

حمایت عاطفی حمایت روانی مهارت‌های اجتماعی اختلالات رشدی خانواده