هدف پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای کاهش تعلل ورزی مبتنی بر خودتنظیمی بر ابعاد تعلل ورزی و وابستگی به فضای مجازی دانشجویان دارای اعتیاد به اینترنت پرداخته است. روش پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل انجام شده است. جامعه هدف شامل دانشجویان دانشگاه آزاد در سال تحصیلی 1403-1404 با جمعیت تقریبی 18000 نفر است انتخاب نمونه آماری در دو مرحله بود، در مرحله اول 377 دانشجوی کارشناسی به صورت در دسترس انتخاب شدند پرسشنامه اعتیاد به اینترنت یانگ را تکمیل شد و از دانشجویانی که یک انحراف معیار بالاتر از میانگین کسب کنند 30 نفر به صورت تصادفی انتخاب شد و به صورت تصادفی در گروه آزمایش 15 نفر و گروه کنترل 15 نفر جایگزین شدند. برای گروه آزمایش بسته آموزشی راهبردهای کاهش تعلل ورزی تحصیلی و برای گروه کنترل آموزش عادی روزانه اعمال شد. برای جمع آوری داده های موردنیاز از پرسشنامه های تعلل ورزی سواری و همکاران (1392)، اعتیاد به اینترنت یانگ (1996) پرسشنامه اعتیاد به فضای مجازی احمدی و همکاران (1395) استفاده شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره انجام شده داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 25 تحلیل گردید. نتایج تحلیل نشان می دهد که 47/6 درصد از واریانس وابستگی به فضای مجازی و 15 درصد از واریانس تعلل ورزی تحصیلی ناشی از شرایط آزمایشی است که سطح معناداری برای متغیرهای تعلل ورزی تحصیلی و وابستگی به فضای مجازی بیشتر از 0/05 به دست آمده که توزیع داده ها برای، شرایط آزمایشی با اطمینان 95 درصد بر کاهش تعلل ورزی تحصیلی تأثیرگذار بوده است بنابراین بسته آموزشی راهبردهای کاهش تعلل ورزی تحصیلی برای دانشجویانی که از تعلل ورزی رنج می برند می توانند کارایی مناسبی داشته، براین اساس پیشنهاد می شود که در راستای سلامت روان شناختی دانشجویان دارای اعتیاد به اینترنت به نقش این مداخله توجه شود.

تعلل ورزی تحصیلی خودتنظیمی وابستگی به به فضای مجازی اعتیاد به اینترنت