پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تاب آوری و خودکارآمدی با گرایش به اعتیاد در بین دانشجویان انجام شده است. طرح پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان شاغل به تحصیل دردانشگاه کاشان در سال تحصیلی 99-98بود. 370 نفر به روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه آمادگی به اعتیاد زرگر، مقیاس خودکارآمدی شرر و مادوکس و مقیاس تاب آوری کانور و دیویدسون جمع آوری شد.یافته ها: میانگین و انحراف معیار گرایش به اعتیاد، تاب آوری و خودکارآمدی به ترتیب ( 12/72 و 21/5 )، (22/89 و19/6 ) و ( 42/58 و 15/5 ) به دست آمد. نتایج نشان داد که بین تاب آوری و گرایش به اعتیاد و بین خودکارآمدی و گرایش به اعتیاد رابطه معناداری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن است که خودکارآمدی و تاب آوری 32 درصد تغییرات گرایش به اعتیاد در دانشجویان را پیش بینی می کنند و نقش خودکارآمدی در پیش بینی گرایش به اعتیاد قوی تر است.با توجه به یافته های پژوهش حاضر مبنی بر نقش تاب آوری و خودکارآمدی در گرایش به اعتیاد و با توجه به هزینه های بالای مبارزه با مواد مخدر، درمان و نگهداری معتادان، به نظر می رسد پیشگیری از گرایش به اعتیاد در جوانان مقرون به صرفه تر باشد. براین اساس، انجام مداخله های پیشگیرانه با محوریت ارتقای سطح تاب آوری و خودکارآمدی دانشجویان ضروری است.

اعتیاد تاب آوری خودکارآمدی