هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط شرکت در فراغت جدی و رضایت از زندگی در افراد با معلولیت جسمانی می‌باشد. پژوهش حاضر ازنظر هدف،کاربردی و ازنظر ماهیت و روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش، ورزشکاران آماتور دارای معلولیت جسمانی هستند که در استان فارس مشغول فعالیت‌های فراغت جدی می‌باشند. برای تعیین بهترین حجم نمونه، از نرم‌افزار G power استفاده شد و 123 نمونه به دست آمد. ابزار گردآوری داده‌ها؛ پرسش‌نامه‌های فراغت جدی گولد، مور، استبنز و همکاران (2008)؛ پرسش‌نامه‌‌ی (SWLS) دینر، امونس، لارسن و همكاران (1985)، برای سنجش رضایت از زندگی؛ می‌باشد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از طریق روش کمی، نرم‌افزارهای Spss22 و SmartPLS3 انجام گرفت. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده از این پژوهش می‌توان بیان کرد که افراد دارای معلولیت جسمانی به دلیل درگیری‌های جسمانی بیشتری که دارا هستند یا به دلیل حضور دائم در آسایشگاه‌ها و ارتباط کم و محدود با محیط بیرون و شرکت در فعالیت‌های فراغتی، فاقد منبعی برای معنا بخشیدن به رضایت از زندگی خود هستند، با توجه به نتایج به‌دست‌آمده هیچ ارتباط معناداری بین رضایت از زندگی و فراغت جدی افراد دارای معلولیت جسمانی مشاهده نشد. به دلیل مشکلات فراوانی که معلولیت‌های جسمانی برای افراد معلول ایجاد می‌کند و می‌تواند بر رضایت از زندگی آن‌ها اثر بگذارد و همینطور بر تلقی آن‌ها از رضایت از زندگی و سلامت روانشان و شرکت در فعالیت‌های فراغت جدی آن‌ها مؤثر باشد این امر مناسب است که بر شرکت در فراغت جدی افراد معلول جسمانی کار شود تا آن‌ها زندگی بهتری را تجربه کنند.

فراغت جدی رضایت از زندگی معلولیت جسمانی فراغت