مجله راهبردهای نو در روانشناسی و علوم تربیتی فصلنامه راهبردهای نو در روان شناسی و علوم تربیتی 2676-7295 Investigating the effectiveness of forgiveness training on alexithymia and its dimensions in adolescents. بررسی اثربخشی آموزش بخشودگی بر ناگویی خلقی و مولفه‌های آن در نوجوانان 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA تکتم سادات استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بیرجند فاطمه دانش آموخته کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بیرجند زینب دانش آموخته کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بیرجند Forgiveness is one of the concepts that plays a significant role in promoting mental health. Teaching forgiveness is particularly important in improving levels of alexithymia in adolescents. This study aimed to investigate the effectiveness of forgiveness training on alexithymia and its components among adolescents. The research employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest control group structure. The study population consisted of female high school students (second level of secondary education) in Birjand during the 2023–2024 academic year. A total of 30 participants were randomly selected and then purposefully assigned to experimental and control groups based on inclusion criteria. The measurement tools included the Toronto Alexithymia Scale (TAS-20) and Worthington’s (2001) forgiveness training program. Data were analyzed using both univariate and multivariate analysis of covariance. The findings indicated a statistically significant difference between the post-test mean scores of alexithymia components in the experimental and control groups. The results demonstrated that forgiveness training effectively reduces alexithymia levels and its components in adolescents. بخشش از مفاهیمی است که ارتقای آن در سلامت روان نقش موثری ایفا می‌کند. آموزش بخشودگی در بهبود سطوح ناگویی خلقی نوجوانان اهمیت بسزایی دارد. هدف پژوهش تعیین اثربخشی آموزش بخشودگی بر ناگویی خلقی و مولفه‌های آن در نوجوانان است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه پژوهش نوجوانان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان بیرجند (سال تحصیلی 1403-1402) است. برای انتخاب نمونه 30 نفر به طور تصادفی انتخاب و سپس بر اساس ملاک ورود به صورت هدفمند در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزارهای اندازه-گیری شامل: پرسشنامه ناگویی خلقی تورنتو(TAS-20) و پکیج آموزشی آموزش بخشودگی ورثینگتون (2001) است. برای تجزیه و تحلیل داده¬ها از کوواریانس تک متغیره و چند متغیره استفاده شد. یافته¬های پژوهش نشان داد بین میانگین نمرات مولفه‌های ناگویی خلقی در دو گروه کنترل و آزمایش در پس‌آزمون تفاوت معنی‌داری وجود داشته است. نتایج نشان داد آموزش بخشودگی، سطوح ناگویی خلقی و مولفه‌های آن را در نوجوانان کاهش می‌دهد. /downloadfilepdf/7048602