مجله راهبردهای نو در روانشناسی و علوم تربیتی فصلنامه راهبردهای نو در روان شناسی و علوم تربیتی 2676-7295 8 25 The mediating role of self-compassion and self-control in the relationship between attachment styles and marital conflict نقش واسطه ای خود شفقت ورزی و خود مهارگری در رابطه بین سبک های دل بستگی و تعارض زناشویی 55 69 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA آزیتا کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران Research suggests that multiple psychological factors are associated with marital conflict. However, the mechanisms by which these factors affect marital conflict lack clarity. Accordingly, the aim of this study was to determine the mediating role of self-compassion and self-control in the relationship between attachment styles and marital conflict. The research method was descriptive-correlation based on structural equation modeling. The statistical population of the study was all married students of Amol universities in the academic year 2020-2021, of which 200 people were selected as a sample by multiple cluster random sampling Research data were collected by Weinberger and Schwartz self-control questionnaire (1990), Neff self-compassion questionnaire (2003), Collins and Reed attachment patterns questionnaire (1990) and Boostanipoor and Sanai revised marital conflict questionnaire (2016). The path analysis method analysis was used to analyze the data. The results showed that the goodness indicators of the conceptual model of the research are at a relatively desirable level and self-compassion negatively and meaningfully mediates the relationship between secure attachment style and marital conflict and positively and significantly mediates the relationship between ambivalent attachment style and marital conflict. Also, self-control positively and significantly mediates the relationship between ambivalent attachment style and marital conflict. Based on the findings, measures are recommended to increase information regarding the basic and underlying factors affecting marital conflict for therapists and psychological specialists. تحقیقات نشان می‌دهد که عوامل روانشناختی متعددی با تعارض زناشویی مرتبط هستند. با این حال، مکانیسم‌هایی که این عوامل بر تعارض زناشویی تأثیر می‌گذارند، واضح نیستند. بر این اساس، هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش واسطه‌ای خودشفقت‌ورزی و خودمهارگری در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و تعارض زناشویی می‌باشد. روش پژوهش توصیفی- همبستگی به روش تحلیل مسیر بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان متاهل دانشگاه‌های شهر آمل در سال تحصیلی 1399-1398 بودند که از این میان 200 نفر نمونه با روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌های پژوهش به وسیله پرسشنامه خودمهارگری وینبرگر و شوارتز (1990)، پرسشنامه خودشفقت‌ورزی نف (2003)، پرسشنامه الگوهای دلبستگی کولینز و رید (1990) و پرسشنامه تعارضات زناشویی تجدیدنظر شده بوستانی‌پور و ثنایی (1394) جمع‌آوری شدند. به منظور تحلیل داده‌ها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج نشان داد شاخص‌های نیکویی برازش مدل مفهومی پژوهش، در سطح نسبتاً مطلوبی است و خودشفقت‌ورزی به صورت منفی و معنادار رابطه سبک دلبستگی ایمن و تعارض زناشویی و به صورت مثبت و معناداری رابطه سبک دلبستگی دوسوگرا و تعارض زناشویی را میانجی‌گری می‌نماید. همچنین، خودمهارگری به صورت مثبت و معنادار رابطه سبک دلبستگی دوسوگرا و تعارض زناشویی را میانجی‌گری می‌کند. بر اساس یافته‌ها، اقداماتی برای افزایش اطلاعات در خصوص عوامل اساسی و زمینه‌ای مؤثر بر تعارض زناشویی برای درمانگران و متخصصان روان‌شناسی توصیه می‌شود. /downloadfilepdf/5304559