مجله راهبردهای نو در روانشناسی و علوم تربیتی فصلنامه راهبردهای نو در روان شناسی و علوم تربیتی 2676-7295 5 16 2022 06 18 The relationship between self-regulation and psychological well-being: The mediating role of goal adjustment رابطه بین خود تنظیمی و بهزیستی روانشناختی: نقش واسطه ای همسازی با هدف 46 62 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA لعیا گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی تهران شمال، تهران، ایران فاطمه گروه روانشناسی، دانشکده پزشکی، علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 2022 05 10 The purpose of this study was to consider the mediating role of Goal adjustment in relation between self-regulation and psychological well-being. The statistical population of this study was all students of Azad University of Tehran North Branch in the academic year of 2020-21. The sample consisted of 508 students selected by Convenience sampling. The research tools included Goal Adjustment Scale Wrosch et al. (2003), Self-regulation Questionnaire Bouffard et al. (1995) and Reef Psychological Well-being Questionnaire (2002). The results of data analysis indicate that there was a significant positive relationship between self-regulation, psychological well-being, and goal adjustment. Students with high self-regulation act more purposefully, disengage from unattainable goals and pursue alternative goals. This ability of disengaging from unattainable goals helps them prevent anxiety and feeling of helplessness which in turn leads to higher psychological well-being. The obtained results can be a basis for developing practical and educational courses in promoting psychological well-being. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی گر همسازی با هدف در رابطه بین خودتنظیمی و بهزیستی روان‌شناختی در بین دانشجویان بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال در سال تحصیلی 1389-1399 بودند. تعداد افراد نمونه 508 نفر که با روش نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس انتخاب شدند. بدین‌صورت که پرسشنامه ها به‌صورت آنلاین تهیه شد و در گروه های مجازی دانشجویان دانشگاه توزیع شد. ابزار پژوهش شامل مقیاس همسازی با هدف ورسک و همکاران (2003)، پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد و همکاران (1995) و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی ریف (1995) بودند. بین مؤلفه‌های خودتنظیمی و بهزیستی روان‌شناختی و همسازی با هدف رابطه مثبت معنادار است و نتایج هر دو عامل همسازی با هدف به‌صورت مثبت و معنادار رابطه بین خودتنظیمی و بهزیستی روان‌شناختی را میانجی گری می‌کند. افراد با توانایی خودتنظیمی بالا به‌صورت هدفمندتر عمل می‌کنند، اهداف غیرقابل دستیابی خود را رها می‌کنند و اهدافی جایگزین برای خود تعیین می‌کنند. این توانایی رها کردن اهداف غیرقابل دستیابی به فرد کمک می کند تا از اضطراب و حالت درماندگی نرسیدن به اهداف خود رها شوند که این خود به بهزیستی روان‌شناختی بالاتر می انجامد. نتایج به‌دست‌آمده می‌تواند زمینه‌ای برای تدوین دوره‌های کاربردی و آموزشی در راستای ارتقا بهزیستی روان‌شناختی باشد. /downloadfilepdf/2721264