اثربخشی آموزش روش تدریس سکوسازی بر توانمندی های شناختی دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری خاص: آزمون مفهوم منطقه تقریبی رشد ویگوتسکی
اثربخشی آموزش روش تدریس سکوسازی بر توانمندی های شناختی دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری خاص: آزمون مفهوم منطقه تقریبی رشد ویگوتسکی
دوره 2، شماره 1، 1398، صفحه 1 - 22
نویسندگان : سعید ویسی * و صدف ایمانی و منیژه بواسحاقی

چکیده :
ﻫﺪف اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺮرﺳﻲ اثربخشی آموزش روش تدریس سکوسازی بر توانمندی های شناختی دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری خاص: آزمون مفهوم منطقه تقریبی رشد ویگوتسکی بود. در اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ از طرح نیمه آزﻣﺎﻳﺸﻲ از نوع پیش ‏آزمون- پس ‏آزمون با گروه کنترل استفاده شد. با استفاده از نمونه‏ گیری تصادفی ساده از ﺑﻴﻦ دانش آموزان مبتلا اختلالات یادگیری خاص شهر کهره در سال تحصیلی 1398-1397 تعداد 34 نفر انتخاب شدند و در دو گروه آزﻣﺎﻳﺶ و کنترل (هر گروه 17 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش ‏ای تحت آموزش روش تدریس سکوسازی قرار گرفت، اﻣﺎ ﮔﺮوه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اختلالات یادگیری کلورادو(2011) و مقياس هوش وکسلر کودکان ويرايش چهارم وکسلر(2003) بود. داده‏ﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آزمون ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻛﻮوارﻳﺎﻧﺲ ﻣﻮرد ﺗﺠﺰﻳﻪ و ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻗﺮار گرفت. نتایج ﻧﺸﺎن داد آموزش روش تدریس سکوسازی بر توانمندی¬های شناختی دانش-آموزان مبتلا اختلالات یادگیری خاص اثربخش بود. می‏توان گفت که نتایج، آموزش روش تدریس سکوسازی بر توانمندی‏های شناختی دانش آموزان مبتلا اختلالات یادگیری خاص را تأیید کرد.

واژگان کلیدی :
منطقه تقریبی رشد، سکوسازی، توانمندیهای شناختی، اختلالات یادگیری خاص.